Ağlasun Hanı, Burdur iline bağlı Ağlasun ilçesinin merkezinde, meydan alanında yer almaktaydı. Yapım tarihi, 13. yüzyıla tarihlenmektedir. Ancak, bu hanın kitabesi ve vakfiyesi bulunmamaktadır. Kurucusu ve sanatçısı hakkında da herhangi bir bilgi mevcut değildir. Günümüze ulaşan somut bir iz bulunmamaktadır.
Prof. Dr. Osman Eravşar ile gerçekleştirilen görüşmelerde edinilen bilgilere göre, Ağlasun Hanı bugünkü Ağlasun Meydanı’nda yer almaktaydı. Yapıdan günümüze yalnızca Ağlasun Hamamı ulaşabilmiş olup bu hamam, Ağlasun Hanı’nın (Kervansarayı’nın) ayrılmaz bir parçasını oluşturmaktaydı.
Yapılan tespitler eski kaynaklar değerlendirilerek yapılmış olup, hanın yapısal özellikleriyle ilgili yalnızca sınırlı bilgiler bulunmaktadır. Yapının, doğu-batı doğrultusunda dikdörtgen planlı ve üç sahneli kapalı bölüm ile bir açık avludan oluşan klasik bir han planına sahip olduğu düşünülmektedir. Hanın malzemesi, süslemesi ve üç boyutlu özellikleri hakkında da net bir bilgi bulunmamaktadır. Genel olarak, bu yapıdan yapılan değerlendirmeler daha çok ismi üzerinden yapılmış olup, bölgedeki araştırmalarda somut verilere rastlanmamıştır. 1
Antalya-Isparta yolu üzerinde, Bucak’tan 28-30 km uzaklıkta, Ağlasun kasabasının merkezinde bulunuyordu. Açık avlulu-kapalı bölümlü plana sahipti. Üç nefliydi. Köylüler tarafından taşları çeşitli yapıların inşasında kullanılmak üzere alındı. 1965 yılında, köyün yaşlıları hala varlığını hatırlayabiliyordu. Kaybolmuş. 2
Ağlasun Hanı, 13. yüzyılda inşa edilmiş olup Antalya-Isparta yolu üzerinde, Burdur’un Ağlasun ilçesine 7 kilometre uzaklıkta yer almaktadır. Doğu-batı doğrultusunda dikdörtgen planlı, üç sahınlı kapalı bir bölüm ve bir avludan oluşmaktadır. Avlu tamamen yıkılmış, kalan bölümler ise oldukça harap durumdadır. 3
- “Ağlasun Han,” Anadolu Selçuklu Mimarisi, erişim 23 Nisan 2025 – Link ↩︎
- Katharine Branning, “Lost and Ruined Hans,” The Seljuk Han of Anatolia, erişim 23 Nisan 2026 – Link ↩︎
- Esra Yılmaz, XII. ve XIII. Yüzyıllarda Tebriz-Antalya İpek Yolu Güzergâhı (Yüksek Lisans tezi, T.C. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2016), Sayfa 50. ↩︎