Adana Kalesi’nin dış kısmını oluşturan sur duvarları, şehrin önemli bir bölümünü çevrelemekteydi. Seyyahların anlatımlarında ve eski fotoğraf ile gravürlerde görülen bu kale, Tepebağ, Kayalıbağ, Ulu Cami ve Sarıyakup mahallelerinin bir kısmını içine alıyordu. Kente giriş sekiz farklı kapı aracılığıyla sağlanıyordu; bunlardan yalnızca Kalekapısı ve Tarsus Kapı (Kemeraltı Camii’nin bitişiği) isim olarak günümüze ulaşmıştır.
Tarihi Bizans dönemine kadar uzanan ve Orta Çağ’da güçlendirilen kale, Ramazanoğulları ve Osmanlı döneminde de kullanılmış, fakat 1836’da Mısırlı İbrahim Paşa’nın Adana’yı işgali sırasında yıktırılmıştır.
Adana şehri 1500’lü yıllarda sur dışına, özellikle güneye doğru büyüdüğünde surların önemi azalmıştı. Buna rağmen Kayalıbağ Mahallesi’nin Seyhan Nehri ile birleştiği yerdeki “sed” ya da koruma duvarı, yakın zamana kadar Adana surlarının yaşayan bir parçası olarak varlığını sürdürmüştür.
1930’lu yıllarda Seyhan Nehri kıyılarında yapılan doldurma çalışmaları, yol ve park yapımları sırasında surların ve koruma duvarının önemli bir kısmı toprak altında kalmıştır. Ayrıca Musa Bali Konağı ve Tahtalı Cami’nin kemerlerinin altından geçen sokakların, kaleye girişleri sağlayan sınırlar olduğu düşünülmektedir.
Bugün ise Atatürk Müzesi (tarihi Suphi Paşa Konağı) arkasındaki boş alanda, Adana dış kaleye ait sur duvarlarının son bir parçası görülebilmektedir. Bu duvar, nehir yatağından alınan yığma taş parçaları, kum, çamur, kireç ve yer yer tuğla kullanılarak inşa edilmiştir.