Tahir Ağa Konağı, 1890 yılında Hafız Zade Tahir Ağa tarafından inşa edilmiştir. Osmanlı konut mimarisinin geç dönem örneklerinden biri olan yapı, dönemin zengin sivil mimarlık geleneğini ahşap ve taşın dengeli birlikteliğiyle yansıtır. Konağın taşıyıcı sistemi ahşap iskelettir; bu iskelet sistemi yapının strüktürel bütünlüğünü koruyacak biçimde güçlendirilmiş, ancak özgün dokuya müdahale edilmeden onarılmıştır. Dış duvarları 80 cm kalınlığında taş malzemeden örülmüş olup, bu duvar kalınlığı hem yapısal sağlamlık hem de ısı yalıtımı açısından önemli bir işlev görmektedir. Böylece yapı, kış aylarında sıcak, yaz aylarında ise serin bir iç ortam sağlamaktadır.

Mekânsal kurgusunda Osmanlı konutlarının klasik düzenini sürdürür. Zemin kat, ilk inşa edildiği dönemde gündüzleri kahvehane, akşamları ise han olarak kullanılmış; Trabzon’un İpek Yolu üzerindeki konumu nedeniyle Erzurum ve Erzincan’dan gelen tüccarlara konaklama olanağı sunmuştur. Üst katlar ise konut birimi olarak düzenlenmiştir: En üst katta yapı sahibi, ikinci katta ailesi, birinci katta ise kiracılar yaşamıştır. Sofa mekânı, geleneksel konut planının merkezinde yer almış ve odalara bu sofadan geçilmiştir. Zamanla otel işlevine geçilince, bu merkezi sofa alanı koridora dönüştürülmüş, her oda bağımsız bir birim haline getirilmiştir. Bu dönüşüm sırasında her odaya banyo eklenmiş ve yeni duvar bölmeleri oluşturulmuştur.

Yapının zemin katında zaman içinde çeşitli değişiklikler olmuştur. 1980’li yıllarda demirci dükkânı olarak kullanılmış, 2007’de başlayan restorasyon çalışmalarıyla özgün işlevinden uzaklaşmış alanlar aslına uygun biçimde yeniden düzenlenmiştir. Restorasyon süreci üç yıl sürmüş, 2010’da tamamlanmıştır. Bu süreçte hem yapısal hem de estetik onarımlar yapılmıştır. Mevcut taş merdiven, harap hale geldiği için kaldırılmış; yerine özgün biçimi taklit edilerek ahşap bir merdiven yapılmıştır. Merdiven kovası içerisine erişilebilirlik amacıyla bir asansör eklenmiş, cephe siluetini bozmamak için asansör ikinci katta sonlandırılmıştır.

Konağın cephe düzeni sadedir ancak oranları, açıklıkları ve malzeme kullanımıyla dengeli bir görünüm sergiler. Güney cephesinde yer alan bazı giriş açıklıkları pencereye dönüştürülmüş; pencere doğramaları ise günümüzün ahşap görünümlü PVC malzemesiyle yenilenmiştir. Cephedeki taş yüzeyler, zamanla oluşan bozulmalar nedeniyle Düzce’den getirilen uzman bir taş ustası tarafından kumlama yöntemiyle temizlenmiş, kabartma derzleme ile boşluklar doldurulmuştur. Giriş kapısı ortada yer almakta, iki yandaki kapılar gerektiğinde kullanılabilmektedir. Cepheye sonradan eklenen tente uygulamaları yapıya estetik bir hareket kazandırmıştır.

İç mekânda Osmanlı ağaç oyma sanatının zarif örnekleri görülmektedir. Tavan yükseklikleri 3,80 metre, oda kapıları ise 2,80 metre olup çift açılır kanat düzenindedir. Tüm kapılar ve tavan süslemeleri el işçiliğiyle yapılmıştır. Restorasyon sürecinde artan oda sayısına bağlı olarak kapı sayısının da çoğaltılması gerekmiş; yeni kapılar özgün örneklerin birebir taklidiyle yapılmıştır. Bunun için İstanbul Yakacık’tan özel bıçaklar getirtilmiş ve işçilik deneyimi yüksek ustalarla çalışılmıştır. Tavan döşemelerinde zamanla meydana gelen çürümeler yeni ahşaplarla değiştirilmiş; her odanın tavan süslemeleri farklı biçimlerde yeniden düzenlenmiştir. Ahşap döşemelerdeki ses sorununu gidermek için yapıya zarar vermeden, yalnızca belirli noktalarda halı uygulaması yapılmıştır.

Yapının arka kısmında 1890’dan 2007’ye kadar meyve ve sebze yetiştirmek için kullanılan bir bahçe bulunmaktadır. Bu alan, yapının 2007’de otele dönüştürülmesiyle peyzaj düzenlemesi yapılarak otel bahçesine dönüştürülmüştür. Restorasyon sürecinde yapıya bir asma kat eklenmiş, giriş kat lobi, asma kat ise restoran olarak düzenlenmiştir. Lobiyle restoran arasında taş merdivenin bulunduğu yere yeni bir ahşap merdiven yapılmış, böylece katlar arası bütünlük sağlanmıştır.

Konağın tarihsel süreçte geçirdiği değişiklikler yalnızca mimari değil, toplumsal işlev bakımından da dikkat çekicidir. I. Dünya Savaşı yıllarında, 1917-1918 arasında Türk ordusunun karargâhı olarak kullanılmış; 1956-1968 arasında ise çevre illerden gelen tüccarlara misafirhane hizmeti vermiştir. Bu yönüyle yapı, kentin sosyal belleğinde yer etmiş önemli bir tanıktır.

Restorasyon çalışmaları sonunda 2010’da otel olarak işletilmeye başlanmış, 2016’da iç donatıları yenilenmiş, 2017’de yeniden hizmete açılmıştır.