Kilisenin güneyinde bir sarnıcın bulunduğu Paspates tarafından kaydedilmiştir. Bu sarnıcın yapıyla doğrudan ilişkili olup olmadığı kesin değildir. Paspates, yapının bir manastır kilisesi olabileceği ihtimalini gündeme getirmiş ve sarnıcın bu bağlamda değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir. Sarnıç, Forchheimer ve Strzygowski tarafından ihtiyatlı biçimde Paleologos dönemine (1261-1453) tarihlendirilmiştir. Yapının kalıntıları bir duvarla ikiye bölündüğü tespit edilmiştir, üst örtüsü yelken tonozlarla örtülüdür. Zaman içinde yapılan inşaat faaliyetleri nedeniyle büyük ölçüde ortadan kalkmış olan sarnıcın yalnızca küçük bir bölümü günümüze ulaşabilmiştir. Bu bölüm, 14 numaralı parselde bulunan apartmanın bodrum katında yer almakta olup, kurul kararıyla koruma altına alınmıştır.1

  1. Altuğ, Kerim. (2013). İSTANBUL’DA BİZANS DÖNEMİ SARNIÇLARININ MİMARİ ÖZELLİKLERİ VE KENTİN TARİHSEL TOPOGRAFYASINDAKİ DAĞILIMI [Doktora tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi]. ↩︎

✶ Kaynaklar